ออกกำลังกาย ชะลอหัวใจเสื่อม

ที่มาพูดถึงเรื่องหัวใจ เพราะแม่เคยเป็นแล้ว

ช่วงนี้แก่บ่นว่าไม่สบาย เราก็เลยได้อ่านเรื่องนี้

เราว่ามีประโยชน์เลยเอามาให้อ่านกัน

ออกกำลังกาย ชะลอหัวใจเสื่อม
พล.ต.ต.นพ.นริศ เจนวิริยะ ศัลยแพทย์

การออกกำลังกายมีประโยชน์ต่อร่างกายมากมายหลายอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งประโยชน์ที่เกิดขึ้นกับหัวใจ ส่วนจะมีอะไรบ้างนั้นเราลองมาดูกัน

    เพื่อนแพทย์ของผมคนหนึ่งมีประวัติโรคหัวใจขาดเลือดในครอบครัว เขาจึงพยายามออกกำลังกายเพื่อป้องกันการเกิดโรคหัวใจขาดเลือด ถึงขนาดเคยฝึกเป็นนักวิ่งมาราธอนมาแล้ว แต่ก็ยังไม่วายเจ็บหน้าอกในวันหนึ่งขณะที่กำลังวิ่งบนเครื่องวิ่งที่บ้าน เมื่อได้รับการตรวจก็พบว่าเขาเป็นโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลัน แต่เป็นไม่มาก ใช้เวลาในการพักฟื้นแค่เดือนเดียวก็กลับมาทำงานได้

การที่นักกีฬา เป็นโรคหัวใจขาดเลือดอ่อนๆ และใช้เวลาในการพักฟื้นเร็วอธิบายได้ว่า เมื่อหลอดเลือดหัวใจของคนเราตีบลงช้าๆ การออกกำลังกายจะทำให้กล้ามเนื้อหัวใจต้องการเลือดมาเลี้ยงมากขึ้น ร่างกายจึงมีการสร้างหลอดเลือดเล็กๆ หลายหลอดขึ้นมาไหลอ้อม (collateral circulation) บริเวณหลอดเลือดหลักที่ตีบตันขึ้นตามธรรมชาติ เพื่อทดแทนการขาดหายไปของเลือด ทำให้กล้ามเนื้อหัวใจส่วนนั้นยังพอมีเลือดมาเลี้ยงเมื่อหลอดเลือดหัวใจหลัก เกิดตีบตันขึ้นมาอย่างเฉียบพลันในขณะที่ออกกำลังกาย และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เพื่อนผมไม่ต้องพักฟื้นนานนั่นเอง

     โดย collateral circulation นี้จะเกิดขึ้นกับร่างกายทุกแห่งที่เลือดไปเลี้ยงไม่พอ ที่พบได้บ่อยๆ และเห็นชัดคือที่น่องของคนที่เป็นโรคหลอดเลือดแดงขาตีบตัน คนกลุ่มนี้เมื่อเป็นโรคมากขึ้นถึงจุดหนึ่งเวลาเดินจะมีอาการกล้ามเนื้อขาขาด เลือด ทำให้ปวดน่อง พอหยุดนั่งพักแล้วจะหายปวด และถ้าพวกเขาฝืนเดินและทนปวดไปเรื่อยๆ ธรรมชาติจะสร้างหลอดเลือดเล็กๆ ไหลอ้อมหลอดเลือดหลักที่ตีบตันขึ้น ส่งผลให้หายปวดกล้ามเนื้อได้ แต่สำหรับหัวใจการฝืนออกกำลังกายโดยทนเจ็บหน้าอกนั้นต้องถือว่าเป็นเรื่อง ที่อันตรายมาก เพราะหัวใจอาจจะเต้นสะดุดหยุดลง ซึ่งอาจจะทำให้ตายได้ทันทีหากช่วยไม่ทัน จึงไม่ควรฝืน

     เมื่อคนเรามีอายุมากขึ้นความสามารถในการทำงานของหัวใจจะลดลง เช่น เส้นประสาทที่ไปกำกับการเต้นของหัวใจทำงานน้อยลง ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจลดลง อย่างไรก็ตาม คนที่ออกกำลังกายเป็นประจำจะมีการเปลี่ยนแปลงของส่วนนี้น้อยกว่าคนไม่ออก กำลังกาย รวมถึงการออกกำลังกายเป็นประจำยังทำให้การบีบและคลายตัวของหัวใจ (เพื่อรับหรือฉีดเลือด) ยังคงทำงานได้ดีเมื่ออายุมากขึ้น หากเทียบกับคนไม่ออกกำลังกาย

     นอกจากนี้เมื่ออายุมากขึ้นหลอดเลือดแดงในร่างกายจะแข็งขึ้นจึงขาดความ ยืดหยุ่น ทำให้เกิดความต้านทานมากขึ้น ความดันเลือดก็จะสูงขึ้น ความสามารถของเซลล์ร่างกายที่จะใช้ออกซิเจนก็ลดลง ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้สามารถป้องกันได้โดยการออกกำลังกาย

     ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าสังขารจะเป็นอนิจจัง ไม่มีใครหยุดยั้งความแก่ได้ แต่เราสามารถปรับเปลี่ยนวิถีการดำเนินชีวิตได้ เพราะคนใช้ชีวิตแบบนั่งๆ นอนๆ จะมีความเสี่ยงต่อโรคหัวใจและหลอดเลือดมากกว่า ขณะที่การเปลี่ยนวิถีชีวิตใหม่ เพื่อควบคุมร่างกายไม่ให้อ้วน ด้วยการออกกำลังกายเป็นประจำ กินอาหารถูกสุขลักษณะ งดเว้นบุหรี่ จะทำให้ความเสื่อมตามอายุเกิดขึ้นช้า สมาคมโรคหัวใจแห่งสหรัฐอเมริกาจึงกล่าวว่า การใช้ชีวิตแบบนั่งๆ นอนๆ เป็นสาเหตุสำคัญมากของโรคหลอดเลือดและหัวใจ จึงแนะนำให้ปรับปรุงดังนี้

     ปรับปรุงการไหลเวียนเลือด การออกกำลังกายทำให้ร่างกายต้องการเลือดไปเลี้ยงมากขึ้น สิ่งนี้จะไปกระตุ้นให้หลอดเลือดมีสุขภาพดีขึ้น ทำให้ร่างกายโดยรวมแข็งแรงขึ้น

    ปรับปรุงการทำงานของหัวใจ กล้ามเนื้อหัวใจต่างจากกล้ามเนื้อแขนขาตรงที่มันทำงานด้วยการบีบและคลายตัว เพื่อส่งเลือดออกไปเลี้ยงร่างกายตลอดเวลา การออกกำลังกายจะทำให้กล้ามเนื้อหัวใจทำงานมีประสิทธิภาพมากขึ้น คือในแต่ละครั้งที่บีบตัวฉีดเลือดมันจะส่งเลือดออกไปได้มากกว่าคนที่หัวใจ ไม่แข็งแรง คนที่หัวใจแข็งแรงจึงมีอัตราการเต้นของหัวใจช้าลง นอกจากนี้การออกกำลังกายยังช่วยให้ปอดทำงานส่งออกซิเจนไปสู่เลือดได้ดีขึ้น ดังนั้นร่างกายจึงได้รับเลือดมาเลี้ยงเพิ่มขึ้น ทำให้แข็งแรงขึ้น

     ลดความดันเลือด การออกกำลังกายช่วยให้การควบคุมความดันเลือดเป็นไปอย่างปกติมากขึ้น ถ้าคุณเป็นคนอ้วนหรือเป็นโรคความดันเลือดสูงก็จะยิ่งเห็นผลของการออกกำลัง กายต่อการลดความดันเลือดได้ชัดเจนขึ้น

     ปรับปรุงระดับไขมันในเลือด การออกกำลังกายมีผลต่อระดับคอเลสเตอรอลและไตรกลีเซอไรด์ในเลือด คือทำให้ระดับไตรกลีเซอไรด์ลดลง และช่วยเพิ่มระดับคอเลสเตอรอลชนิดดีที่เรียกว่า HDL (High Density Lipoprotein cholesterol) ที่ช่วยทำให้หลอดเลือดแดงไม่แข็งตัว และอาจลดระดับคอเลสเตอรอลตัวร้าย หรือ LDL (Low Density Lipoprotein cholesterol) ซึ่งทำให้หลอดเลือดแดงแข็งตัวตีบตัน

     การออกกำลังกายทำให้สุขภาพของหลอดเลือดดีขึ้น การควบคุมความดันเลือดให้ลดลงมีผลดีต่อหลอดเลือดแดง เพราะทำให้เยื่อบุหลอดเลือดแดง (endothelium) มีความเครียดจากความดันเลือดน้อย ซึ่งทำให้มีการเกาะพอกตัวของตะกรันคอเลสเตอรอล (plaque) น้อยกว่าในกรณีที่มีความดันเลือดสูง นอกจากนี้เซลล์เยื่อบุหลอดเลือดแดงยังสามารถหลั่งสารที่มีฤทธิ์หย่อนคลายการ บีบตัวของ(กล้ามเนื้อ)หลอดเลือดแดงด้วย โดยมีข้อมูลแน่ชัดว่า การออกกำลังกายช่วยให้การทำงานของเยื่อบุหลอดเลือดแดงดีขึ้น

     ช่วยลด hs-CRP อีกปัจจัยหนึ่งที่ มีผลต่อสุขภาพของหลอดเลือดคือการอักเสบที่เกิดขึ้นในร่างกาย เช่น การอักเสบที่เหงือกจะมีผลต่อสุขภาพของหลอดเลือดทั่วไป เราวัดการอักเสบได้โดยการเจาะหา high sensitivity C-reactive protein (hs-CRP) โดยมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ว่า การอักเสบมีบทบาทสำคัญในการทำให้หลอดเลือดแดงแข็งตัว แต่การออกกำลังกายช่วยลด hs-CRP ได้

     ปรับปรุงการใช้ออกซิเจนให้ดีขึ้น การออกกำลังกายเป็นประจำช่วยให้เซลล์สามารถเข้าถึงออกซิเจนในเลือดได้ดีขึ้น จึงช่วยลดการทำงานของหัวใจลง และทำให้ร่างกายทนต่อการออกกำลังมากขึ้น

     ปรับปรุงการใช้น้ำตาลและระดับอินซูลินในเลือดให้ดีขึ้น ทำให้ลดความเสี่ยงในการเกิดโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ซึ่งมีความเกี่ยวพันกับการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดอย่างใกล้ชิด ซึ่งการออกกำลังกายช่วยในแง่นี้
นอกจากนี้การออกกำลังยังมีผลดีอย่างอื่นอีก เช่น ลดความโน้มเอียงที่เลือดจะแข็งตัวไปอุดตันหลอดเลือดสำคัญ ปรับปรุงระบบภูมิต้านทานโรค และลดความเสี่ยงในการเกิดโรคซึมเศร้า

     จะเห็นได้ว่า การเปลี่ยนวิถีชีวิตความเป็นอยู่ด้วยการหันมาออกกำลังกายจะช่วยให้สุขภาพของ ท่านดีขึ้นได้เป็นอย่างมาก คือไม่ใช่อายุยืนอย่างเดียว แต่คุณภาพชีวิตยังดีขึ้นด้วย โดยการออกกำลังกายแค่สัปดาห์ละ 7 ชั่วโมงจะสามารถลดความเสี่ยงตายของท่านได้ถึงร้อยละ 40 เมื่อเปรียบเทียบกับคนที่ออกกำลังกายน้อยกว่าสัปดาห์ละ 30 นาที

     การออกกำลังกายมีผลดีขนาดนี้แล้วยังจะมัวนั่งๆ นอนๆ อยู่อีกทำไม  

ขอขอบคุณที่มา : http://www.healthtodaythailand.com/

รู้หรือไม่... โรคเกาต์รักษาได้หายขาด

รู้หรือไม่... โรคเกาต์รักษาได้หายขาด ศ.นพ.วรวิทย์ เลาห์เรณู อายุรแพทย์ผู้เชี่ยวชาญโรคข้อและรูมาติสซั่ม      หลายคนคงรู้จักโรคเกาต์ และได้ยินมาว่า โรคเกาต์เป็นโรคข้ออักเสบที่มีอาการปวดอย่างรุนแรง รักษาไม่หาย ในระยะท้ายๆ จะมีปุ่มตามตัว ข้อถูกทำลาย และเกิดความพิการตามมา ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว โรคเกาต์เป็นโรคที่สามารถรักษาให้หายขาดได้ ส่วนจะต้องทำอย่างไรนั้น ขอให้ติดตามเรื่องราวต่อไปนี้ โรคเกาต์คืออะไร      โรคเกาต์เป็นผล จากการที่ร่างกายมีระดับกรดยูริกในเลือดสูงเกินจุดอิ่มตัว จนเกิดการตกตะกอนเป็นผลึกเกลือยูเรต (คล้ายกับน้ำเชื่อมที่เข้มข้นตกผลึกเป็นเกล็ดน้ำตาล หรือน้ำเกลือเข้มข้นที่ตกผลึกเป็นเม็ดเกลือ) โดยผลึกเหล่านี้จะสะสมตามเนื้อเยื่อต่างๆ ทั่วร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณรอบๆ ข้อ และไต รวมทั้งอวัยวะอื่นๆ ทำให้เกิดการอักเสบ ซึ่งได้แก่ ข้ออักเสบ นิ่วในไต หรือภาวะทำงานบกพร่องตามมา แต่เราจะรู้จักกันแค่ข้ออักเสบเป็นส่วนใหญ่ สาเหตุ      ระดับกรดยูริกในเด็กจะมีค่าประมาณ 3-4 มิลลิกรัม/เดซิลิต แต่ในเพศชาย ระดับกรดยูริกจะมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ส่วนระดับกรดยูริกในเพศหญิงจะมีค่าเพิ่มขึ้นภายหลังวัยหมดประจำเดือน (เนื่องจากฮอร์โมนเพศหญิงจะทำหน้าที่เร่งการขับกรดยูริกออกทางไต) กรดยูริกที่เพิ่มขึ้นจะค่อยๆ ตกตะกอนเป็นผลึกเกลือยูเรตสะสมในร่างกายจนมากพอ และก่อให้เกิดข้ออักเสบขึ้น ซึ่งในเพศชายมักเกิดในช่วงอายุประมาณ 30-45 ปี ในขณะที่เพศหญิงจะเกิดภายหลังการหมดประจำเดือนไปประมาณ 5-10 ปี อย่างไรก็ดีการที่ระดับกรดยูริกในเลือดสูงเพียงชั่วคราวจะไม่สามารถทำให้ เกิดการตกตะกอนผลึกเกลือยูเรตในเนื้อเยื่อต่างๆ ได้ ดังนั้นสาเหตุที่ทำให้ระดับกรดยูริกในเลือดสูงเป็นระยะเวลานานๆ และเป็นปัจจัยที่ทำให้เกิดโรคเกาต์มักได้แก่
- ความผิดปกติของเอนไซม์ในเมตาบอลิซึมของสารพิวรีนในร่างกาย (สารพิวรีนเป็นสารตั้งต้นของกรดยูริก) ทำให้ร่างกายมีการสร้างกรดยูริกมากเกินปกติ ความผิดปกตินี้จะก่อให้เกิดภาวะกรดยูริกในเด็ก และก่อให้เกิดโรคเกาต์ในคนอายุน้อย       - มีการสร้างและสลายเซลล์ต่างๆ ของร่างกายเพิ่มขึ้น ทำให้ระดับกรดยูริกเพิ่มสูงขึ้น เช่น มะเร็งเม็ดเลือด มะเร็งต่อมน้ำเหลือง ส่วนมะเร็งที่เป็นก้อน เช่น มะเร็งปอด ตับ ลำไส้ มักไม่ก่อให้ระดับกรดยูริกในเลือดสูงมากนัก       - ภาวะไตทำงานผิดปกติ เนื่องจากกรดยูริกที่ร่างกายสร้างขึ้นจะมีการขับออกทางไตเป็นหลัก เมื่อมีภาวะไตทำงานบกพร่องจึงเป็นสาเหตุให้ระดับกรดยูริกในเลือดสูงขึ้น       - การได้รับยาหรือสารบางอย่าง ที่ทำให้มีการลดการขับกรดยูริกออกทางไต เช่น ยาแอสไพรินขนาดต่ำ ยารักษาวัณโรค ยาขับปัสสาวะ และสุรา เป็นต้น กลุ่มเสี่ยง      ผู้ที่มีโอกาสเสี่ยงต่อการเป็นโรคเกาต์สูง ได้แก่      - เพศชาย อายุช่วงประมาณ 30-45 ปี หรือเพศหญิงในวัยหมดประจำเดือนด้วยสาเหตุดังกล่าวไปแล้ว      - ผู้ที่มีโรคร่วมซึ่งได้แก่ โรคอ้วน โรคเบาหวาน โรคความดันโลหิตสูง และโรคไขมันในโลหิตสูง      - ผู้ที่ดื่มสุราหรือแอลกอฮอล์เป็นประจำ      - ผู้ที่รับประทานอาหารเนื้อสัตว์และอาหารทะเลปริมาณมากเป็นประจำ      - ผู้รับประทานยาบางชนิดติดต่อกันเป็นระยะเวลานาน เช่น ยาขับปัสสาวะ      - ผู้ที่มีภาวะไตทำงานบกพร่อง เป็นสาเหตุให้มีการคั่งของกรดยูริกในเลือด อาการและการดำเนินโรค      โรคเกาต์ อาจแบ่งออกได้เป็น 4 ระยะ คือ       ระยะแรก เป็นช่วงที่ยังไม่มีอาการ แต่ตรวจพบระดับกรดยูริกในเลือดสูง (แม้จะทำการตรวจซ้ำแล้วก็ตาม) โดยไม่สามารถหาสาเหตุ หรือเมื่อพยายามแก้ไขสาเหตุของระดับกรดยูริกในเลือดที่สูงแล้วก็ตาม ในระยะนี้ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าจำเป็นต้องรับการรักษาหรือไม่ แต่มีหลักฐานว่าควรจะต้องรักษาหากตรวจพบนิ่วกรดยูริกในทางเดินปัสสาวะ หรือพบว่าระดับกรดยูริกนั้นสูงกว่า 13.0 มิลลิกรัม/เดซิลิตร ในเพศชาย และ 10.0 มิลลิกรัม/เดซิลิตร ในเพศหญิง เนื่องจากถ้าติดตามไปจะพบว่า มีโอกาสเกิดภาวะไตวายหรือเกิดนิ่วในทางเดินปัสสาวะเพิ่มขึ้นได้ถ้าไม่รักษา       ระยะข้ออักเสบกำเริบเฉียบพลัน ระยะนี้ผู้ป่วยจะมีอาการปวดข้อ และมีข้ออักเสบอย่างรุนแรง โดยข้ออักเสบจะเกิดขึ้นเอง หรืออาจมีตัวกระตุ้น เช่น การได้รับการกระแทกบริเวณข้อ การดื่มสุราหรือเบียร์ การรับประทานอาหารที่มีสารพิวรีนสูง เช่น เครื่องในสัตว์ ยอดผัก เป็นต้น ข้อที่อักเสบจะบวม แดง ร้อน อย่างชัดเจน (รูปที่ 1) ผู้ป่วยจะขยับข้อลำบาก ปวด และทรมาน ในบางรายอาจมีอาการไข้ หรือหนาวสั่นร่วม ซึ่งทำให้แยกยากจากข้ออักเสบจากการติดเชื้อ ข้อที่พบจะเป็นกับข้อส่วนล่างของร่างกาย เช่น ข้อหัวแม่เท้า ข้อเข่า และข้อเท้า ข้ออักเสบมักเป็นเพียง 1-2 ข้อ การอักเสบในระยะแรกๆ จะเป็นอยู่นาน 5-7 วัน และสามารถหายได้เองโดยไม่ได้รับการรักษา และอาจเป็นใหม่ในระยะเวลาต่อมาอีก 1-2 ปี โดยระยะแรกๆ การอักเสบแต่ละครั้งจะห่างกันมาก แต่ถ้าเป็นมานานและได้รับการรักษาที่ไม่ถูกต้อง ผลึกเกลือยูเรตจะสะสมในร่างกายมากขึ้น ข้ออักเสบในแต่ละครั้งจะมีจำนวนมากขึ้น และเป็นถี่ขึ้น ซึ่งในบางรายอาจมีข้ออักเสบกำเริบทุกเดือน เมื่อมีข้ออักเสบติดต่อกันทำให้ดูเหมือนเป็นโรคข้ออักเสบเรื้อรัง ข้อจะผิดรูป ทำให้ดูคล้ายโรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ได้ (รูปที่ 2)       ระยะข้ออักเสบสงบหรือช่วงที่ไม่มีอาการ เป็นช่วงระยะเวลาระหว่างข้ออักเสบแต่ละครั้ง ซึ่งในระยะแรกๆ ช่วงเวลานี้จะนาน อาจนานเป็นปี จนผู้ป่วยลืมการอักเสบครั้งก่อนไปแล้ว แต่ถ้าเป็นมากขึ้น ระยะเวลาที่ไม่มีอาการนี้จะสั้นลงเรื่อยๆ       ระยะมีปุ่มก้อนโทฟัส เป็นระยะท้ายของโรค มักพบในผู้ป่วยที่เป็นโรคเกาต์มานานกว่า 5 ปี และได้รับการรักษาที่ไม่ถูกต้อง ทำให้ผลึกเกลือยูเรตที่สะสมตามเนื้อเยื่อต่างๆ ของร่างกายสะสมเป็นก้อน ปูดออกมาบริเวณผิวหนังรอบๆ ข้อ (เรียกว่าปุ่มโทฟัส) ตำแหน่งที่พบปุ่มก้อนได้บ่อย ได้แก่ บริเวณข้อเท้า ตาตุ่ม ข้อศอก นิ้วมือ นิ้วเท้า (รูปที่ 3ก.และ 3ค.) ปุ่มก้อนเหล่านี้จะกัดกินกระดูกให้กระดูกแหว่ง ข้อถูกทำลาย (รูปที่ 4) และเกิดความพิการในที่สุด ในระยะนี้ ผู้ป่วยจะเริ่มมีความผิดปกติในระบบอื่นๆ ร่วมด้วย โดยเฉพาะระบบไต เนื่องจากผลึกเกลือยูเรตสะสมที่ไต ทำให้ไตวาย เกิดนิ่วในทางเดินปัสสาวะ และมีภาวะโรคความดันโลหิตสูง และโรคหลอดเลือดหัวใจร่วมด้วย การวินิจฉัย      ถึงแม้ว่าโรค เกาต์จะเป็นผลจากการที่มีระดับกรดยูริกในเลือดสูง แต่การมีระดับกรดยูริกในเลือดสูงร่วมกับมีข้ออักเสบไม่ได้หมายความว่าผู้ ป่วยต้องเป็นโรคเกาต์ เพราะมีภาวะต่างๆ ที่ทำให้ระดับกรดยูริกในเลือดสูงมากมาย ดังนั้น การวินิจฉัยโรคเกาต์ที่แม่นยำที่สุดจึงจำเป็นต้องเจาะตรวจน้ำไขข้อในขณะที่ ข้อมีการอักเสบ ซึ่งเมื่อนำไปตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์จะพบผลึกเกลือรูปเข็มในน้ำไขข้อ (รูปที่ 5) ในกรณีที่ไม่มีข้ออักเสบ แต่ตรวจร่างกายพบปุ่มโทฟัส แพทย์อาจใช้เข็มสะกิดบริเวณปุ่มนั้นๆ ซึ่งจะได้สารสีขาวคล้ายชอล์กมา เมื่อไปส่องกล้องดูก็จะพบผลึกเกลือยูเรตเช่นกัน       ในกรณีที่ผู้ป่วยมาพบแพทย์ขณะที่ข้ออักเสบหายแล้ว และตรวจไม่พบปุ่มโทฟัส การวินิจฉัยอาจทำได้ยาก แต่ก็อาจอาศัยลักษณะทางคลินิกที่ผู้ป่วยบอกเล่าและการมีระดับกรดยูริกใน เลือดสูงประกอบ แต่ความแม่นยำของการวินิจฉัยแบบนี้จะไม่ค่อยสูงมากนัก หรือแพทย์อาจพิจารณาโดยใช้เกณฑ์การวินิจฉัยโรคเกาต์ของวิทยาลัยโรคข้อและรู มาติสซั่มของประเทศสหรัฐอเมริการ่วมก็ได้ ซึ่งจำเป็นต้องอาศัยเกณฑ์ต่างๆ อย่างน้อย 6 ใน 12 ข้อ การรักษา      การรักษาโรคเกาต์ประกอบไปด้วยส่วนสำคัญ 2 ส่วน คือ       การรักษาด้วยวิธีการที่ไม่ใช้ยา ได้แก่ การลดน้ำหนักในรายที่น้ำหนักตัวมากเกินไป การดื่มน้ำให้มากเพื่อช่วยการขับกรดยูริกออกทางไต งดการดื่มสุราและแอลกอฮอล์ทุกชนิด ลดการรับประทานอาหารประเภทเครื่องในสัตว์ สัตว์ปีก อาหารทะเล เป็นต้น (ไม่จำเป็นต้องงด เนื่องจากมีการศึกษาที่พบว่า การรับประทานอาหารที่ไม่มีสารพิวรีนเลยทำให้ระดับกรดยูริกในร่างกายลดลง เพียง 1.0 มิลลิกรัม/เดซิลิตร เท่านั้น) การรักษาด้วยวิธีการใช้ยา วิธีนี้แบ่งออกได้เป็น 3 ระยะ คือ       - ระยะที่มีข้ออักเสบเฉียบพลัน ยาที่ใช้ได้แก่ ยาต้านอักเสบที่ไม่ใช่สเตียรอยด์ (ผลข้างเคียงที่สำคัญคือ การระคายกระเพาะ และกระเพาะเป็นแผลในระยะสั้น ส่วนการใช้ระยะยาวอาจทำให้ไตทำงานบกพร่อง) ยาโคลชิซีน (ผลข้างเคียงที่สำคัญคือ ท้องร่วง) และยาคอร์ติโคสเตียรอยด์ (ผลข้างเคียงระยะสั้นพบน้อย) ยาเหล่านี้จะใช้ประมาณ 5-10 วันเฉพาะช่วงที่ข้ออักเสบกำเริบ เมื่อข้อหายสงบดีก็สามารถหยุดยาได้       - ระยะให้ยาป้องกันข้ออักเสบกำเริบ อาจใช้ยาในกลุ่มที่ใช้รักษาระยะที่มีข้ออักเสบเฉียบพลัน แต่ใช้ในขนาดต่ำ ซึ่งยาคอร์ติโคสเตียรอยด์อาจมีผลข้างเคียงระยะยาวคือ กระดูกพรุน ติดเชื้อง่าย ภาวะเบาหวาน และไขมันในเลือดสูง ต้อกระจก กล้ามเนื้ออ่อนแรง เป็นต้น โดยการใช้ยาป้องกันมักให้ไปนานภายหลังจากควบคุมระดับกรดยูริกได้ดี และหากผู้ป่วยไม่มีข้ออักเสบกำเริบนานประมาณ 6 เดือน อาจพิจารณาหยุดยาได้       - การให้ยาลดกรดยูริก การรักษาส่วนนี้มีความสำคัญที่สุดที่จะทำให้โรคหายขาดได้ เนื่องจากการให้ยาลดกรดยูริก ก็เพื่อทำให้ระดับกรดยูริกในเลือดต่ำอยู่ตลอดเวลา ทำให้ผลึกเกลือยูเรตที่สะสมตามเนื้อเยื่อต่างๆ ของร่างกายละลายออกมา (เหมือนมีผลึกน้ำตาลหรือผลึกเกลือ แล้วเอาน้ำเปล่าเปลี่ยนใส่ตลอดเวลา) โดยยาที่ลดระดับกรดยูริกมี 2 ชนิดคือ ยาเร่งการขับกรดยูริกออกทางไต (ได้แก่ ยาโพรเบเนซิด ยาเบนซ์โบรมาโรน และยาซัลฟิลพัยราโซน) ส่วนยายับยั้งการสร้างกรดยูริก ได้แก่ ยาอะโลพิวรินอล ซึ่งการให้ยาลดกรดยูริกจะต้องปรับขนาดยาสม่ำเสมอ เพื่อให้ระดับกรดยูริกในเลือดต่ำกว่า 6.0 มิลลิกรัม/เดซิลิตรในรายที่ไม่มีปุ่มโทฟัส และต่ำกว่า 5.0 มิลลิกรัม/เดซิลิตรในรายที่มีปุ่มโทฟัส โดยในรายที่ไม่มีปุ่มโทฟัส ผู้ป่วยควรได้รับยาลดกรดยูริกไปนานประมาณ 5 ปี ส่วนรายที่มีปุ่มโทฟัส ควรได้รับยาต่อภายหลังจากปุ่มโทฟัสหายไปแล้วอีก 5 ปี ทั้งนี้คาดว่าน่าจะละลายผลึกเกลือยูเรตออกไปได้มากพอ ส่วนในรายที่มีนิ่วในทางเดินปัสสาวะควรได้รับยาลดกรดยูริกรับประทานตลอด ชีวิต การใช้ยาในการรักษาแต่ละช่วงจะขึ้นอยู่กับตัวผู้ป่วยเอง และโรคร่วมที่มี ซึ่งแพทย์จะเป็นผู้พิจารณาเลือกยาที่เหมาะสมสำหรับผู้ป่วยแต่ละราย      ดังได้กล่าว แล้วว่า โรคเกาต์เป็นโรคที่รักษาให้หายขาดได้ แต่การรักษาที่ไม่ถูกทางจะทำให้โรคมีความรุนแรง ที่เข้าสู่ระยะที่มีปุ่มก้อน ข้อ และกระดูกถูกทำลาย รวมทั้งเกิดภาวะแทรกซ้อนทางระบบไต หัวใจ และหลอดเลือด ดังนั้น การตั้งใจให้ความร่วมมือในการรักษาและรับประทานยาอย่างสม่ำเสมอ จะช่วยป้องกันภาวะแทรกซ้อนต่างๆได้ รวมทั้งไม่มีอาการข้ออักเสบกำเริบอยู่บ่อยๆ ซึ่งจะทำให้คุณภาพชีวิตดีขึ้นด้วย ปฏิบัติตัวไม่ให้โรคเกาต์กำเริบ      ผู้ป่วยมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งที่จะช่วยให้ผลการรักษาโรคเกาต์เป็นไปด้วยดี โดยผู้ป่วยสามารถมีส่วนช่วยได้ดังนี้       - สอบถาม และทำความเข้าใจเกี่ยวกับโรคเกาต์ และวิธีการปฏิบัติตัวจากแพทย์ เพื่อการปฏิบัติตัวที่ถูกต้อง       - รับประทานยาตามคำแนะนำอย่างสม่ำเสมอ หากมีอาการผิดปกติ หรือมีผลข้างเคียงจากการรับประทานยาให้รีบปรึกษาแพทย์      - ไม่ควรหยุดยา ปรับขนาดยา หรือซื้อยารับประทานเอง เพราะนอกจากจะเสี่ยงต่อการแพ้ยาแล้ว ยังอาจจะทำให้ควบคุมโรคได้ไม่ดี โรคอาจกำเริบได้      - ติดตามการรักษาอย่างสม่ำเสมอตามที่แพทย์นัด แพทย์จำเป็นต้องตรวจเลือดเพื่อดูระดับกรดยูริก และหน้าที่การทำงานของตับและไตเป็นระยะๆ รวมทั้งอาจต้องปรับเปลี่ยนยา หรือขนาดของยาตามความเหมาะสม      - ในกรณีที่เจ็บป่วยด้วยเรื่องอื่นหรือไปพบแพทย์ ควรนำยาที่รับประทานอยู่ไปให้แพทย์ดูด้วยทุกครั้ง      - รับประทานอาหารให้ถูกส่วน ครบหมู่ และเหมาะสม รวมทั้งดื่มน้ำสะอาดอย่างน้อยวันละ 3,000 มิลลิลิตร      - หลีกเลี่ยงการดื่มแอลกอฮอล์ เช่น สุรา เบียร์      - ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ และหลีกเลี่ยงการออกกำลังกายที่มีแรงกระแทกต่อข้อที่รุนแรง      - หลีกเลี่ยงการบีบ นวด ถู บริเวณข้อ เนื่องจากสามารถกระตุ้นให้ข้ออักเสบกำเริบได้      - ไม่ควรเริ่มรับประทานยาลดกรดยูริกเมื่อมีข้ออักเสบกำเริบอยู่ (ในรายที่ยังไม่ได้รับประทานยาลดกรดยูริก) และไม่ควรหยุดรับประทานยาลดกรดยูริกเมื่อมีข้ออักเสบกำเริบ (ในรายที่กำลังรับประทานยาลดกรดยูริกอยู่) เนื่องจากการกระทำทั้ง 2 อย่างจะทำให้มีการแกว่งของระดับกรดยูริกในเลือด ซึ่งจะกระตุ้นให้ข้ออักเสบกำเริบเป็นรุนแรงขึ้นหรือนานขึ้น ขอบคุณที่มาของแหล่งความรู้ : http://www.healthtodaythailand.com/

ป้องกันเกิดโรคในวัยทอง

หญิงวัยทอง มักเป็นช่วงต่อระหว่างวัยผู้ใหญ่ตอนต้นและในวัยสูงอายุ โดยประชากรชายและหญิง

ในช่วงอายุ 40 หรือ 45 ปีขึ้นไปร่างกายจะมีการเปลี่ยนแปลงโดยเฉพาะมีการผลิตฮอร์โมนเพศลดลง 

ทำให้เกิดผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตประจำวันของบุคคลในวัยนี้ ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อบุคคลอื่นในครอบครัวและสังคมได้ 

ผู้ชายวัยทอง  การเปลี่ยนแปลงของร่างกายจะเป็นแบบค่อยเป็นค่อยไป เนื่องจากการลดลงของฮอร์โมนเพศชาย

(Testosterone) ไม่ได้ลดลงอย่างเฉียบพลัน ผู้ชายบางคนก็อาจมีหรือหยุดทันทีเหมือนผู้หญิง แต่ก็ส่วนน้อย

ผู้หญิงวัยทอง วัยทองหรือวัยหมดประจำเดือนของผู้หญิงเป็นช่วงเวลาที่สิ้นสุดการมีประจำเดือนแล้ว 

เนื่องจากรังไข่หยุดทำงาน ทำให้ฮอร์โมนเอสโตรเจนลดลง เกิดอาการต่างๆ ส่งผลกระทบต่อสุขภาพในระยะยาว 

กลุ่มอาการหมดประจำเดือน (Menopausal Symptom) ได้แก่ มีอาการร้อนวูบวาบ เหงื่อออกในเวลากลางคืน 

นอนไม่หลับหรือหลับยาก อารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดง่าย หลงลืมง่าย บางคนมีปัสสาวะบ่อย แสบ 

เวลาไอจามอาจมีปัสสาวะเล็ด ช่องคลอดแห้ง เจ็บเวลามีเพศสัมพันธ์

สำหรับผลกระทบต่อสุขภาพในระยะยาวที่พบ ได้แก่ โรคกระดูกพรุน โรคหัวใจและหลอดเลือดจากการมีระดับไขมันในเลือดสูง

โดยเฉพาะระดับโคเลสเตอรอล บางรายอาจเกิดโรคอัลไซเมอร์เมื่ออายุมากขึ้น

ป้องกันการเกิดวัยทอง 

ผู้ที่มีอาการไม่มากนัก เพียงแค่ปรับพฤติกรรมทางด้านสุขภาพให้เหมาะสมก็จะช่วยให้อาการต่างๆ ดีขึ้นได้ 

โดยการรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ มีแคลเซียมสูง ลดอาหารจำพวกแป้ง เลี่ยงอาหารไขมันสูง เพิ่มอาหารที่มีเส้นใย 

ควบคุมน้ำหนักตัว ดื่มน้ำมากๆ พักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายอย่างน้อย 3 ครั้งต่อสัปดาห์ ครั้งละ 20-30 นาที 

หลีกเลี่ยงพฤติกรรมเสี่ยงต่อสุขภาพและตรวจร่างกายประจำปี ตรวจภายในทุกปี ตรวจเต้านมตามคำแนะนำของแพทย์

ผู้หญิงที่มีอาการมาก แม้มีการดูแลรักษาสุขภาพของตนเองอย่างดีก็อาจยังมีอาการอยู่ หากพบปัญหานี้

ควรพิจารณาการใช้ยา หรือฮอร์โมนทดแทนภายใต้การดูแลของแพทย์

เมล็ดแฟลกซ์  มีสารลิกแนน Lignans ที่เป็นสารที่พบได้ในเมล็ดธัญพืชทั่วไป เช่น ถั่ว งา โดยในลำไส้ของคนเรา

จะมีแบคทีเรียอาศัยอยู่ และจะไปเปลี่ยนลิกเนนให้เป็นสารคล้ายฮอร์โมนชื่อ Enterolactone และ Enterodiol 

โดยสารทั้งสองชนิดนี้ ทำหน้าที่ป้องกันการเกิดโรคมะเร็งเต้านม ลดการเกิดโรคหัวใจ และจากการศึกษาพบว่า 

ในผู้หญิงวัยหมดประจำเดือนในจำนวน 29 คน ที่มีอการของวัยทอง คือมีอาการร้อนวูบวาบ มีเหงื่อออกมาก 

โดยเฉพาะเวลากลางคืน คันตามผิวหนัง นอนไม่หลับ คิดเชื้อง่าย ซึ่งให้กลุ่มทดลองกินเมล็ดแฟลกซ์ป่น 40 กรัม 

หรือ 4 ช้อนโต๊ะทุกวันตลอด 6 สัปดาห์ พบว่าอาการวัยทองลดลง 50% ทีเดียว

 
 ไปดูเกร็ดความรู้เรื่องสุขภาพได้ที่ beautyfullallday ยังมีอีกเพียบค่ะ

 ขอบคุณที่มาแต่ความรู้ที่ได้รับจาก :  http://www.beautyfullallday.com/healthy/

คอเลสเตอรอล ภัยเงียบใกล้ตัว

  

 เราว่าทุกคนต้องเคยกินไข่บ้างคนกินเป็นอาหารหลักเลย

เพราะมันทำง่ายไม่ต้องยุ่งยาก

แต่ไข่ก้มีอันตรายอยู่ไม่น้อย

แต่ทุกคนก็กินเพราะมันอร่อย

 

ขอขอบคุณข้อมูลจาก

   

คอเลสเตอรอล ภัยเงียบ (ร้าย) ใกล้ตัว! (Men’s Health)
ที่มา มูลนิธิหัวใจแห่งประเทศไทย

          ช่วงหลัง ๆ นี้ผมได้มีโอกาสติดตามข่าวสารทางหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยยิ่งขึ้น โดยเฉพาะข่าวสารเรื่องสุขภาพที่มักจะติดอ่านเป็นพิเศษ เพราะตัวผมมีปรัชญาในการใช้ชีวิตว่า จะพยายามดูแลร่างกายให้สมบูรณ์แข็งแรงรับปี 2010 และดียิ่ง ๆ ขึ้นตลอดไป ระหว่างที่อ่านข่าวทำให้รู้ว่าพักหลังผู้คนทั่วโลก มักป่วยเป็นโรคหัวใจและโรคหลอดเลือดมากทีเดียว ทั้งในยุโรป อเมริกา และแถบเอเชีย และในแต่ละปี โรคหลอดเลือดหัวใจเป็นสาเหตุการตายอันดับต้น ๆ ในเมืองไทย

          ส่วนสาเหตุนั้นก็มาจากหลาย ๆ ปัจจัยด้วยกันหนึ่งในนี้คือ การที่ระดับคอเลสเตอรอลในเลือดเพิ่มสูงขึ้นจนเป็นสาเหตุของโรคหัวใจและหลอด เลือดตามมา ฟังแล้วประมาทไม่ได้จริง ๆ เมื่อรู้เช่นนี้แล้วทำให้พวกเรายิ่งต้องเพิ่มการดูแลใส่ใจสุขภาพกันมากเป็น พิเศษ ต้องหมั่นออกกำลังกาย และไม่กินอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าประเดี๋ยวโรคภัยจะถามหาเสียก่อน

          ผศ.ดร.ศรีวัฒนา ทรงจิตสมบูรณ์ สำนักงานวิจัย คณะแพทยศาสตร์ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี เปิดเผยข้อมูลที่น่าสนใจไว้ในเว็บไซต์ www.healthsquare.org ว่าคอเลสเตอรอล (Cholesterol) เป็นไขมันชนิดหนึ่งที่ร่างกายใช้สร้างเป็นเยื่อบุเซลล์ สร้างเป็นฉนวนหุ้มเส้นประสาท สร้างฮอร์โมนต่าง ๆ ที่สำคัญคือฮอร์โมนเพศ

นอกจากนี้ยังใช้สร้างเกลือน้ำดีซึ่งช่วยในการย่อยอาหาร ร่างกายของเราได้รับคอเลสเตอรอลจาก 2 ทาง คือ

         1.อาหารที่มาจากสัตว์ ทว่าอาหารที่มาจากพืชไม่มีคอเลสเตอรอล อาหารที่มีคอเลสเตอรอลสูงอย่างเห็นได้ชัดคือ เครื่องในสัตว์ ไข่แดง และสัตว์ที่มีกระดอง เป็นต้น

          2.ร่างกายสร้างขึ้นเองที่ตับ เมื่อตับได้รับคอเลสเตอรอลจากอาหารมาก การสังเคราะห์คอเลสเตอรอลในตับจะลดลง ในทางกลับกันถ้าลดปริมาณคอเลสเตอรอลในอาหาร ตับจะสร้างคอเลสเตอรอลขึ้นมาได้

          สำหรับ โรคหัวใจและหลอดเลือดนั้น มีชื่อเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า Cardiovascular Disease ซึ่งความเสี่ยงในการเกิดโรคนี้เกี่ยวข้องกับระดับคอเลสเตอรอลในเลือดอย่าง มาก ที่ผ่านมามีการทดลองมากมายที่ศึกษาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างระดับคอเล สเตอรอลในเลือดกับการเกิดโรคหัวใจ และหลอดเลือด

          จากการทดลองในปัจจุบันหลายครั้งพบว่าระดับไขมันในเลือดสูงยังก่อให้เกิดความ เสี่ยงต่อโรคอื่น ๆ ได้อีก เช่น โรคสมองเสื่อม เป็นต้น ผลการวิจัยในต่างประเทศยังบ่งชี้ด้วยว่าการลดลงของคอเลสเตอรอลทั้งหมดทุก ๆ 1 เปอร์เซ็นต์ จะลดความเสี่ยงในการเกิดโรคนี้ได้ถึง 2 เปอร์เซ็นต์

          ผมนึกถึงคำพูดที่กล่าวไว้ว่า You are what you eat ผมคิดว่าคงจะเป็นเรื่องน่ายินดีต่อสุขภาพอย่างยั่งยืนเลยล่ะครับ หากเรารู้จักรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อหัวใจ อาหารที่ว่านี้คืออาหารที่มีกรดไขมันไม่อิ่มตัว และมีระดับคอเลสเตอรอลต่ำ รวมทั้งอาหารที่มีเส้นยอาหารสูง ผมได้ยินมาว่าชาวต่างประเทศไม่น้อยเริ่มหันไปศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับอาหารที่ มีส่วนผสมของ Plant Stanol Ester ซึ่งที่ผ่านมาในต่างประเทศมีบางคนก็เริ่มรับประทานผลิตภัณฑ์อาหารเสริมที่มี ส่วนผสมดังกล่าว เพราะมองว่าน่าจะเป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่จะช่วยลดระดับคอเลสเตอรอล ควรคู่ไปกับการรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ต่อหัวใจ

          บางทีผมก็สงสัยเหมือนกันว่า เมื่อคอเลสเตอรอลสูงแล้วทำให้เกิดโรคหัวใจได้อย่างไร เมื่อได้อ่านข้อมูลที่เป็นเอกสารจากมูลนิธิหัวใจได้อย่างไร เมื่อได้อ่านข้อมูลที่เป็นเอกสารจากมูลนิธิหัวใจแห่งประเทศไทย จึงได้ทราบว่าปกติภายในหลอดเลือดจะมีผิวเรียบลื่นสม่ำเสมอ แต่เมื่อมีคอเลสเตอรอลมาจับที่ผนังหลอดเลือดจนพอกหนาเป็นตะกรันไขมัน (Plague) การสะสมของตะกรันไขมันทำให้หลอดเลือดค่อย ๆ ตีบลง ดังนั้น หัวใจจึงต้องทำงานหนักขึ้น เพื่อดันให้เลือดเคลื่อนที่ผ่านไปได้ ตะกรันไขมันสามารถขวางกั้นระบบไหลเวียนเลือดในหลอดเลือดใหญ่ที่ไปเลี้ยง หัวใจ หรือสมองทำให้อวัยวะขาดเลือด เกิดกล้ามเนื้อหัวใจวาย หรือหลอดเลือดในสมองตีบได้

          ส่วนแนวทางการป้องกันไม่ให้เป็นโรคหลอดเลือดและหัวใจก็คือ การรับประทานอาหารที่มีประโยชน์และควบคุมน้ำหนักตัว รวมทั้งออกกำลังกายสม่ำเสมอ ซึ่งเป็นหลักสำคัญที่จะช่วยให้มีสุขภาพดี ตามที่ทุกคนทราบกันดีอยู่แล้ว

          ตอนที่ผมคลิกเข้าไปในเว็บไซต์ www.heartandcholesterol.com จึงได้รู้ข้อมูลเพิ่มเติมอีกว่า วิธีการกินอาหารเพื่อลดระดับคอเลสเตอรอลในเลือดนั้น สามารถทำได้ นั่นคือการรับประทานคอเลสเตอรอลไม่เกินวันละ 200 มิลลิกรัม เมื่อคุณรับประทานอาหารในแต่ละวัน ซึ่งให้พลังงานรวมอย่างเพียงพอแล้ว คุณก็ต้องรักษาน้ำหนักตัวให้อยู่ในระดับปกติเช่นกัน

          ไม่เพียงแต่เท่านี้คุณยังต้องรับประทานอาหารที่มีกรดไขมันไลโนเลอิก (Linoleic Acid) โดยสม่ำเสมอ ซึ่งพบได้ประมาณร้อยละ 50 ในน้ำมันพืชบางชนิด เช่น น้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันข้าวโพด ทั้งนี้การรับประทานอาหารที่มีกรด ไขมันไลโนเลอิกประมาณร้อยละ 7-10 ของพลังงานที่ได้รับ (เช่น วันหนึ่งต้องการพลังงาน 2,000 กิโลแคลอรี ควรได้กรดไลโนเลอิกประมาณ 16-22 กรัม ซึ่งได้จากน้ำมันถั่วเหลืองประมาณ 2-3 ช้อนโต๊ะ) จะช่วยลดระดับคอเลสเตอรอลในเลือดได้ เพราะมีการเปลี่ยนคอเลสเตอรอลอิสระ ให้เป็นคอเลสเตอรอลไลโนเลเอทเพิ่มขึ้น ทำให้มีการเผาผลาญคอเลสเตอรอลที่ตับเพิ่มมากยิ่งขึ้น

          ที่สำคัญคือ คุณต้องหลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารที่มีไขมันอิ่มตัวสูง เช่น กะทิ ไขมันจากสัตว์ หนังสัตว์ เนื้อสัตว์ที่มีมันติดมาก ๆ เช่น หมูสามชั้น เพราะกรดไขมันอิ่มตัวส่วนใหญ่ ทำให้ระดับคอเลสเตอรอลในเลือดสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คอเลสเตอรอลเป็นภัยร้ายใกล้ตัว เราต้องรู้เท่าทัน อย่าปล่อยให้คุกคามคุณจนถึงกับล้มหมอนนอนเสื่อ อยากแนะนำให้คุณถือโอกาสหลังปีใหม่นี้ เริ่มปฏิวัติเรื่องการกินและการดูแลตัวเองอย่างจริงจัง

          Plant Stanol คือสารสกัดซึ่งมีส่วนช่วยในการลดระดับคอเลสเตอรอล โดยจะทำงานกับระบบในร่างกายเพื่อป้องกันการดูดซึมไขมันเลว ไม่ให้เข้าสู่กระแสเลือด สกัดมาจากพืชธรรมชาติ ซึ่งมีอยู่ในข้าวโพด ข้าวสาลี ข้าวไรย์ และพืชอื่นๆ อีกหลายชนิด ที่พิสูจน์แล้วว่าสามารถช่วยลดคอเลสเตอรอลได้
          คุมระดับไขมันในเลือดให้ปกติ

          1.หลีกเลี่ยงอาหารพวกไข่แดง เครื่องในสัตว์ เนื้อติดมัน สมองสัตว์ อาหารทะเลบางชนิด

         2.หลีกเลี่ยงอาหารที่ปรุงด้วยน้ำมันที่มีไขมันอิ่มตัว เช่น เนย ควรใช้ไขมันไม่อิ่มตัว อย่างเช่น น้ำมันรำข้าวแทน

         3.ลดการบริโภคน้ำตาล และของหวานต่าง ๆ

         4.เปลี่ยนวิธีการปรุงอาหารเป็น นิ่ง ต้ม ย่าง อบ แทนการทอดหรือผัด

         5.รับประทานผักและผลไม้ที่มีใยอาหารสูง เช่น ผักคะน้า ผักกาด ส้ม ฝรั่ง

         6.ควบคุมน้ำหนักอย่าให้มากเกินไป

         7.ออกกำลังกายกายให้สม่ำเสมอ

         8.ตรวจเช็คร่างกายอย่างสม่ำเสมอ

ขอขอบคุณแหล่งที่มาของความรู้ : www.noonoob.com